Eşimin benden yana şanssız olduğu bir durum vardır ki oda uykuyu pek sevmemem ve ne kadar geç yatarsam yatayım sabahın erken saatlerinde gözümü açmam. Ne zaman bazı dostlarımızla bir araya gelsek ve onların rahatlıkla uyuyabildiğini öğrense özlemle “Ahh ah! Tatilde uyumayı özledim” cümleleri yavaş yavaş kinayeli bir şekilde “Yürüyüşemi çıkarsın, kahvaltıya mı gidersin yoksa oturur yazılarını mı yazarsın bilmiyorum ama lütfen sessiz ol” cümleleriyle yer değiştiriyor. Tatildesiniz ve evde değil bir otel odasındaysanız ses çıkarmamak da mümkün olmadığına göre bu “sessiz ol” cümlesinin gerçek karşılığı “toz ol” oluyor. Anlayacağınız yıllar geçtikçe bizlerde eskidikçe artık bu erkek milleti için uykusuzluğa katlanmak zor geliyor =)))))

Haritanın başında oturursunuz, eşiniz eli haritada bir noktaya koymuş size bakar.. Buraya mı? Sizde en şirin gülümsemenizi takınır gözlerinizi kırpıştırırsınız. “Evet”

“Ömrümüzün son demi, sonbaharıdır artık

Maziye bir bakıver…

Her yıl baharın gelmesiyle birlikte sadece doğa, çiçekler böcekler değil, köyler de şenlenmeye başlıyor buralarda. Nisan ayının ortalarına doğru başlayan köy hayırları Haziran ayına kadar devam ediyor. Camilerde, yerel gazetelerde bütün köyler sırayla duyuruyorlar hayır yapacakları günü, herkesi davet ediyorlar.

Az gittik, uz gittik, dere tepe düz gittik. Girdik bir köyün yoluna. Dedik bu yol hayır ola bizi götürür bilmediğimiz topraklara. Yaparız yeni yeni keşifler, en kötü ihtimalle Tanrı misafiriyiz der konuk oluruz köy meydanında.

Haftasonu Beyden aşiretinin=) davetlisi olarak Kumkale’deydim. -kendimi allem ettim kallem ettim davet ettirdim etmeseydiler de kendi kendimi davet edecektim zaten- velhasıl kendimi bulduğum tarlaların domateslerin, düğünlerin, keşkeklerin, güzel muhabbetlerin, sevgi dolu ailelerin, keyifli dakikaların izlerini taşırken hala, bir kısmından sizi de yoksun bırakmamak lazım dedim.. Güzellikler paylaşıldıkça ölümsüzleşiyor..

Bir tabela düşünün yolu her kullandığınızda gördüğünüz, bazen tabelanın işaret ettiği yöne çevrilir gözleriniz, uzaktan bakarsınız tabelada ismi yazılan yere.. Dikkatinizi çekmez belki cazip bile gelmez..  Ta ki  birileri elinizden tutup götürene kadar..

Şu sıralar biraz sessiz kaldım. Yeni keşiflerle meşgulum. Ne güzel yerler var bu memlekette şaşıyorum. Bir de yoğun bir dönem; sıcaklarla başladı sıcak sevmeyen ben de ne yapsın boğuşuyorum. O yüzden az biraz serinleyelim istedim. Biraz uzaklaşalım Akdeniz’den ve Ege’den. Daha kuzeye daha batıya gidelim… Saroz körfezine. Az biraz uzaklara kayalım ama yine bir köy olsun gideceğimiz yer. Dağların eteklerinde farklı bir mekana… Bilen var mı bilmiyorum bu köyü Değirmendüzü Köyünü.

Yorgun argın yapmış olduğumuz bir gezintiden dönerken eşime haritada gördüğüm bir yeri işaret edip ‘bak bu yolun ucunda  ismi Babakale olan bir yer var kesin içinde bir kale vardır hadi gidip bakalım’ dediğim için girdik Babakale’ye. Aslında bir gün özellikle gitmek lazım buraya, yoldan geçerken uğramak olmuyor. Ben sadece kaleyi gezebilecek gücü bulabildim kendimde sahile inip çay içme keyfine bile varamadım. Sonradan iş yerimde konuşurken “sahilde oturup kalamar yemeden mi döndün?” dediler.

Kıvrımlı yollardan gidiyoruz usul usul. Tarlalarında çalışan köylüleri izliyorum yanlarından geçerken. Yeşilin her tonu var doğa ana üzerinde.. Tahtakuşlar tabelasını görünce gülümsüyorum. Tahtadan el oyması, çeşitli renklere boyanmış kuşlar hayal ediyorum. Hatta o tahta kuşları ağaç dallarından sarkıtıyorum, hafif rüzgarda usul usul sallandırıyorum.